ตอนนี้เราเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนๆทุกคนที่รอนะเพราะตัวเราก็กำลังอยู่ในตำแหน่งเดียวกับเพื่อนๆนี่แหล่ะ ใจนึงก็อยากจะออกจากงานให้รู้แล้วรู้รอดกันไป อีกใจก็ป้อด~แหกขึ้นมา เหมือนคล้ายๆคนจมน้ำแต่ยังหายใจทางปากได้ยังไงยังงั้น แต่มองในแง่ดีมันก็ดีนะฝึกความอดทนของเราไง เพราะไอ้ที่เราจะไปเจอในเมืองที่แตกต่างจากเราเกือบซะทุกอย่าง ภาษา วัฒนธรรม ผู้คนฯลฯ ...มันมีอะไรที่เราอาจจะต้องนอยด์กันมากกว่านี้ก็ได้ ทนกันอีกนิดเถอะพวกเรา ช่วงนี้จะไปทำบุญให้ใจชื้นก็ไม่ว่ากัน ไปกันมั้ยวันเสาร์ที่ 5 กันยานี้ บ้านครูน้อยที่คุณเกฟไปไง...คิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คงไม่ใช่ผลวีซ่าอย่างเดียวหรอก หัวใจของนักสู้ต่างหาก..ขอเสียงคนสู้ชีวิตหน่อย~~~เอ้า ฮุยเลฮุย

ถูกต้องครับผม ไปนั่นได้สู้กว่านี้ อิอิ
ผมพูดคำนี้บ๊อบบ่อย ไงๆ สู้ๆครับ

มาช่วยลุ้นนะคะ

ส่วนตัวได้วีซ่าแล้ว แต่ว่ายังต้องช่วยลุ้นของเพื่อนอีก 2 คน

ซึ่งพบว่าผลตรวจสุขภาพมีปัญหา ต้องส่งไปตรวจที่ออสฯ

ต้องลุ้นต่ออีก 2 อาทิตย์เลยทีเดียว

มาขอร่วมส่งเสียงด้วยคน และต้องยอมรับว่าในช่วง 2-3 อาทิตย์ที่ผ่านมารู้สึกอย่างที่คุณรีน่าพูดมาเลย เซ็ง เหนื่อย ท้อ แต่แล้วมานั่งนึก ๆ ดูแค่นี้จะมาท้ออะไร คนอื่นมีปัญหามากกว่าเราเยอะเค้ายังดิ้นรนได้เลย นับภาษาอะไรกับเรา แล้วไปออสเตรเลียก็พร่ำบอกตัวเองเสมอว่าคงไม่มีอะไรที่หอมหวานเท่ากะที่เมืองไทยแล้ว งานก็โอ...เจ้านายก็เมตตา บอสใหญ่ก็ปลื้มแล้วจะดิ้นรนไปทำไม คำตอบที่ได้มันก็คือ ครั้งหนึ่งในชีวิตอยากทำตามความฝัน ทำตามเสียงของหัวใจ คิดแล้วมันต้องทำให้ได้ด้วย อย่างน้อยเราก็พยายามเต็มที่แล้ว ผลจะออกมาอย่างไรนั่นคืออีกเรื่องนึงครับ