มีหลายคนถามมาเหมือนกันว่า "ไปแล้วได้อะไรกลับมา"

(ก็ขอรวบตอบในทู้นี้เลยละกันค่ะ ทำไมช่วงนี้มีคนชอบคิดว่าเกฟเป็นพวกมีปรัชญาอะไรนักหนากับการใช้ชีวิต จริงๆแล้วไม่มีหรอก ตรรกะอะไรนั่น ก็ใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้อยู่ทุกวันก็พอ

ตอบโดยใช้เรื่องของเราแล้วกัน Base ที่เรื่องของเรา ประสบการณ์และความคิดของเรา คนอื่นอาจเห็นไม่ตรงกัน แต่ก็ขอให้คิดเสียว่า แชร์ความคิดเห็นนะคะ)

มีหลายคน ถูก ถามคำถามนี้ เมื่อตัดสินใจจะไป

เพราะหลายคนก็ต้อง แลก อะไรๆ พอสมควร กับหนึ่งปี (สองปี สามปี ฮะๆ อย่างเรา) ทำงานและท่องเที่ยว ฟังดูเหมือนเรื่อยเปื่อยไปวันๆ

แลกกับชีวิตการทำงานที่บางคนทำมาตั้งแต่เพิ่งเรียนจบ แลกกับโอกาสในการเลื่อนขั้น เลื่อนตำแหน่ง แลกกับเวลาที่ต้องสูญเสียไปในการกรุยทางให้ชีวิตมั่นคง อย่างที่หลายๆคนคาดหวังไว้

ถ้าหากเพิ่งเรียนจบ หลายคนก็ต้องแลกกับการแข่งขันเอาประสบการณ์ทำงาน

ถ้าหากยิ่งทำงานมานานแล้วต้องออกจากงานเพื่อไปเดินทางท่องเที่ยวทำงาน - อายุก็เพิ่มมากขึ้น เราๆก็รู้กันว่า

ค่านิยมของคนทั่วไป มาตราฐานเป็นเช่นไร

"อายุมากขึ้น ก็จะหางานยากตามไปด้วยนะ " มันเหมือนมัดมือชก เฮ้ย เข้าได้ ออกไม่ได้ ออกแล้วเด็กใหม่แซงนะ เออ..

ทำไมชีวิตมันห่วยอย่างนั้นล่ะ

อยู่ที่ว่าเรายังยึดติดอยู่กับค่านิยมนั้น เป็นคนทั่วไป - เหมือนคนทั่วไปหรือเปล่า

เพื่อน : เฮ้ย นี่จะไปอีกแล้วเหรอ คราวนี้ไปไหนล่ะ ทำไมไม่หยุด หางานอะไรทำให้มั่นคงสักที สักสองสามปีก็ยังดี

เรา : (มึนๆ) ทำไมต้องหางานอะไรให้มั่นคงล่ะ ทำไมต้องสองสามปี แล้วที่นายทำอยู่นี่มาห้าหกปีตั้งแต่เรียนจบ ได้อะไรบ้าง?

เพื่อน : (หยุดคิด แต่ตอบไม่ได้อยู่ดี)

น้องชายเราเองก็ถามคำถามนี้เช่นกันค่ะ ไม่ใช่แค่คุณคนเดียวที่ถูกถามคำถามแบบนี้ พ่อเราก็ถาม แม่ก็ถาม ใครๆก็ถาม

เราเองก็เคยเป็นคนหนึ่งที่กระโจนลงไปในห้วงวังวนแห่งการทำงาน ทำมาได้สักพัก เข้าเวลาเดิม ออกเวลาเดิม ทำสิ่งเดิมๆ เช่นทุกวัน ตอนแรกก็รู้สึกว่า เออ ปลอดภัย อุ่นใจ

เป็น comfort zone เป็นกิจวัตรประจำวัน เจอคนหน้าเดิมๆ ใหม่ๆบ้าง มาแล้วก็ไป ผลัดกันไปมา มีเงินเดือน เงินล่วงเวลา เงินพิเศษ ออกจะใช้ได้เลยทีเดียว - อยู่ comfort zone นั้นสักพัก ถึงรู้สึกสะกิดนิดหน่อยว่ามันอาจ ไม่ใช่เรา

แต่ก็เก็บเอาความรู้สึกนั้นพับลงไป ยัดลงไปใส่ลิ้นชักหนึ่งในใจ แล้วทำลืมมันไป

วันหนึ่งมีอะไรสักอย่างมากระแทกหน่อย เมื่อตอนอยู่ในชั้นเรียน เราเป็นอาจารย์ (ไม่อยากเชื่อใช่ไหม ถึงเพี้ยนๆแบบนี้ อยู่แผนก international ด้วยนะ)

วันนั้นก็สอนเด็กๆ ให้ออกมาพูดหน้าชั้น Topic: What would you like to do in the future?

เด็กๆ ออกมาพูดความฝันอันบรรเจิด ด้วยดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า เล่าความฝัน แผนการหวือหวา ด้วยความไร้เดียงสาประสาเด็กๆ

เรานั่งเท้าคางฟัง ฟังไปฟัง มา บางสิ่งบางอย่างลึกๆในใจที่ยัดใส่ลิ้นชักไว้ มันก็ล้นออกมา

เมื่อคิดว่า เมื่อก่อนตอนเราเด็กๆ ก็เคยออกไปพูดหน้าชั้นเรียนแบบนี้ ครูถามว่า อยากเป็นอะไร - เราตอบแตกต่างจากเพื่อนๆ ที่อยากเป็นครู เป็นหมอ เป็นทหาร เป็นคนขับแท๊กซี่

"อยากเป็นนักเดินทางรอบโลกค่ะ" เพื่อนๆหัวเราะ คุณครูก็หัวเราะ มันจะเป็นไปได้อย่างไร เด็กเอ๋ยเด็ก

แต่ตอนนั้นเราก็คงมีความฝันอันบรรเจิด มีดวงตาสุกใส มีประกายเจิดจ้าอย่างเด็กนักเรียนตัวเล็กๆพวกนี้เช่นกัน ในวันนั้น

..แล้ววันนี้ ประกายเจิดจ้าเช่นนั้นของฉัน มันไปไหนแล้ว?

เราถามตัวเองแค่ครั้งเดียว

ครั้งเดียวเท่านั้น ก็ทบทวนชีวิตปีหนึ่งของการเป็นอาจารย์เต็มตัว อาชีพที่มีเกียรติ ศักดิ์ศรี เป็นที่เคารพ และได้เงินใช้ทุกๆวัน พ่อแม่ชื่นชมว่ามั่นคง หลังจากจบมหาวิทยาลัย ที่ใช้ชีวิตโลดโผนโจนทะยาน หลังจากแบ๊กแพ็คไปทั่วภาคใต้ เป็นครูดอยที่เชียงราย เป็นเยาวชนไปฟิลิปปินส์ ไปฝรั่งเศส -เล่นละครเวที ประกวดอะไรบ้าบอ ทำอะไรที่อยากทำ ก็มาเป็นครูเต็มตัว ใช้ชีวิตช้าลง พยายามทำให้ตัวเองเป็นที่ประทับใจ...

แล้วมัน หมด แล้วหรือ ไอ้สิ่งที่อยากทำนั่นน่ะ

เราถามตัวเองแค่ครั้งเดียว - ว่า แล้วเด็กผู้หญิงผมเปียตัวเล็กๆที่ออกไปบิดมืออยู่หน้าชั้น ก่อนบอกว่า "อยากเป็นนักเดินทางรอบโลกค่ะ" คนนั้นหายไปไหนแล้ว

เราอยากให้เด็กคนนั้นกลับมาทำความฝันให้เป็นจริง


..อีกวัน เราเข้าพบผู้อำนวยการ ขอลาออกภายในสิ้นเทอมทันที

วันที่เราตกลงใจไปแบคแพคที่ตุรกี หลังจากหมดงานล่าม

ลาออกอีกครั้ง งานไปรเวท พ่อไม่เห็นด้วย แต่ก็ห้ามไม่ได้

เพราะที่เราเป็นล่ามยอมให้เจ้านายลากไปโน่นนี่ เจ้านายฝรั่งที่เรื่องมากจุกจิก แต่จ่ายดี เพราะเงินก็เป็นส่วนหนึ่งของทริป

จากตุรกี หนึ่งเดือน - กลับมา น้องชายก็ถาม "พี่ ไปแล้วได้อะไร เห็นไหม เสียงานไปเลย"

"ไปแล้วได้สิ ได้เห็นสิ่งแปลกใหม่ ได้ไปสัมผัสเมืองทรอยที่เราเคยอ่านในนิทานภาพกันไง พี่ได้พักแรมในเมืองเซลจูค กินข้าวบนถนนที่เค้าว่า นักบุญเปาโล ก็เดินจาริกอยู่ที่นั่นด้วยนะ ไปเอเฟซุส ที่อยู่ในไบเบิล -ตอนเด็กๆ เราเคยแต่เห็นแค่ภาพในนิทาน แต่พี่ไปยืนอยู่ที่บนบันไดนั่นเลย แล้วไปสิ้นสุดทริปที่โอลิมพอส นอนอาบแดดบนชายหาดริมทะเลเมดิเตอเรเนียน - รู้ไหมว่า น้ำมันเย็นจับใจเลย แต่ไปตอนหมดปาร์ตี้ตอนตีสามกับเพื่อนตุรกีเยอรมัน โอโห - พระจันทร์สวยที่สุดในโลก"


ตอนนั้นเรารู้แล้วว่า เราได้ความฝันคืนกลับมาจากการเดินทางครั้งนั้น ความฝันลมๆ แล้งๆ ที่ใครๆหัวเราะเยาะว่า ไม่มีวันเป็นไปได้ เพราะไม่ได้เป็นเศรษฐี ไม่ได้มีโอกาสมากมาย วีซ่าก็แสนยากเย็นเพราะเป็นคนไทย

อีกไม่กี่เดือน เราก็เตรียมตัวเดินทางไปยุโรปอีกครั้ง หลังจากที่ไปเป็นเยาวชนที่ฝรั่งเศสเมื่อสิบกว่าปีก่อน

และคราวนั้นก็ไปนานเป็นปี ด้วยเพอร์มิท Au Pair

กลับมาก็เจอคำถามเดิมๆ "ไปแล้วได้อะไรกลับมาบ้าง รู้ไหมว่า คนนั้นนะ เขาเลื่อนตำแหน่งไปแล้ว คนโน้นนะ เขาได้เงินเดือนเท่านี้แล้วนะ"

เราแค่อมยิ้ม - บอกว่า ปีที่ผ่านมา ถือว่าเป็นปีที่คุ้มค่าที่สุด ทรมานที่สุด หนาวที่สุด ดีที่สุด เจอครอบครัวสวีดิชแย่ๆ เปลี่ยนมาเจออีกครอบครัวที่ดีกว่า แต่ไม่เพอร์เฟค เดินทางเห็นเมืองโน้นนี้ เข้าเมืองหลวง ได้แวะเยี่ยมพระราชวังของกษัตริย์คาล์ล หลังจากได้เข้าเฝ้าพระองค์ที่สัตหีบ ( ฮะๆ ตอนพระองค์แวะมางานลูกเสือโลก เราได้นำพระองค์ทั่วเต้นท์คริสเตียนด้วยนะ ยังบอกเลยว่า สักวันจะไปเยือนสวีเดน) แต่ไม่ได้เจอกษัตริย์หรอก แค่เห็นพระราชวังก็บุญแล้ว ทำงานแล้วเบื่อ ก็เดินทางผ่านโคเปนฮาเก้น เข้าเยอรมัน อยู่เยอรมันสี่ห้าเดือน เบอร์ลิน ได้นั่งอยู่บนกำแพงเบอร์ลิน ที่เราเคยเรียนกันมาไง ฝั่งตะวันตก ฝั่งตะวันออก อ้อ แวะไปที่ check point ชาลีย์ด้วยนะ ปาร์ตี้บาร์ที่ถูกระเบิดในสงครามโลก รักเบอร์ลินที่สุดเลย เที่ยวอยู่สองสามเมือง ปาร์ตี้ปีใหม่ที่เบอร์ลิน บินกลับสวีเดนทำงานอีกนิดนึง ปีที่ผ่านมา ถือว่าดีที่สุด ได้ทดสอบความอดทน อยู่กะหิมะกับความทึบทึมอยู่หลายเดือน ก็แกร่งมากขึ้น เห็นโลกกว้างมากขึ้น

และก็ได้เติมเต็มความฝันไปอีกหนึ่งก้าวแล้ว

แล้วเราก็ได้คิดว่า เรา"เสพย์ติด" การเดินทางเร่ร่อนนี่เสียแล้ว

มันกลับตัวลำบากลำบน ถ้าหากว่าจะให้กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม

เริ่มไม่อยากแต่งตัวเหมือนคนอื่นๆ ทำหน้าตาเหมือนคนอื่นๆ ยิ้มเหมือนคนอื่นๆ ปั้นหน้าใส่กันเหมือนกับคนอื่น เดินเหมือนคนอื่นๆ คิดเหมือนคนอื่นๆ ตื่นมาตอนเช้ามุ่งหน้าไปทำงานเหมือนคนอื่นๆ ทำงานทั้งวันเหมือนคนอื่นๆ แต่งหน้าก่อนกลับบ้านเหมือนคนอื่นๆ แวะไปกินเหล้าสักแก้วกับเพื่อนเหมือนคนอื่นๆ ...

รู้สึกว่า ชีวิตที่เคยเป็นมาเหมือนแค่ความฝันลมๆแล้งๆ แต่ชีวิตการเดินทางยังคงสดอยู่ในความทรงจำ

นั่นแหละ ชีวิตอย่างที่ฉันรักจะเป็น - ชีวิตที่มองดูดาว เป็นดาว ฟ้าเป็นฟ้า น้ำเป็นน้ำ ภูเขาเป็นภูเขา
ชีวิตที่ไปในที่แปลกใหม่ พบเจอคนแปลกๆ วัฒนธรรมแปลกแตกต่าง เรียนรู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้ เห็นในสิ่งที่ไม่เคยเห็น ชีวิตที่วันหนึ่งจะต้องแตกดับ ก็ขอไปดู ไปเห็นก่อนที่มันจะ "หมดอายุ"

เพื่อวันหนึ่งข้างหน้า สิ่งที่ผ่านตาผ่านใจเหล่านี้จะกลับมาในรูปของความทรงจำ เพื่อที่วันข้างหน้า ฉันจะไม่มีวันพูดคำว่า "รู้อย่างนี้...." ทำในสิ่งที่อยากทำเสียก่อนจะไม่มีโอกาสได้ทำ และไม่มีวันเสียใจ

แล้ววันหนึ่งเพื่อนคนหนึ่งก็มาจุดประกาย working holidays

ตอนแรกก็ว่าจะไปออสเตรเลีย แต่พอดีเต็มแล้ว เอาวะ นิวซีแลนด์ก็น่าสนใจดี

ตอนนั้นเพิ่งเลิกกับแฟนเยอรมันด้วย ก็ ทำเป็นเหมือน นู๋จะไปเพราะว่าอกหักค่ะ มองผ่านไปเห็นที่เดิมๆ ที่เราเคยเดินด้วยกันแล้วมันช้ำใน

ก็พูดไปงั้น จริงๆ ถึงไม่อกหัก ฉันก็จะไปใครทำไม

ใครถาม "ไปแล้วจะได้อะไรกลับมา"

ฉันตอบไปเลยว่า "ได้สิ่งที่ทั้งชีวิต คุณก็ไม่ได้ ฮะๆ"

คุณไม่ได้เพราะคุณไม่ยอมแลก คุณไม่อยากเสีย คุณไม่กล้าเสี่ยง คุณมองเห็นฟ้า ที่ไม่ใช่ฟ้าที่ฉันเห็น คุณมองภูเขา แต่ไม่เห็นภูเขาแบบที่ฉันมอง คุณมองน้ำ แต่เชื่อเถอะ ฉันเห็นอะไรที่ไม่เหมือนคุณเลย - คุณเปิดตา แต่ฉัน เปิดใจ

ฉันมองไม่เห็นความมั่นคงอย่างที่คุณเห็น ฉันกลับมองไม่เห็นความหวั่นหวาดที่คุณผวากลัว และนั่นทำไมทุกวินาทีชีวิตที่ฉันได้รับ ประสบการณ์รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัสในชีวิตที่ฉันรับรู้ได้ยิน เป็นสิ่งที่คุณไม่เคยแม้แต่ลิ้มลอง และไม่มีวันที่จะได้มา

no pain, no gain สุภาษิตฝรั่งก็ว่าไว้

ว่าแต่อะไรที่คุณได้ จากชั่วชีวิตของคุณล่ะ?ตอบได้ไหม

จบห้วนๆ งี้แหละ เกวลิน

มันแปลว่าอะไรคะ เบลล์จัง ฮะๆ

ท่าทางฟีดแบคทู้นี้แปลกๆแฮะ


มีแต่คนมาอ่าน แล้วก็ปิดทู้ กร๊าก

เอาน่า ไม่ต้องน้อยใจไป น้องเกฟ
ช่วงนี้ เศรษฐกิจ,การเมือง, โรคร้าย มันรุมเร้า
ทำให้คนคิดมากขึ้น เครียดมากขึ้น
ความต้องการและจุดมุ่งหมายของแต่ละคนก็ต่างกันไป
คนที่คิดเหมือนเราก็มีเยอะแยะ
คนที่คิดไม่เหมือนเราก็มีเยอะแยะกว่า
ทุกคนไม่จำเป็นต้องคิดหรือทำเหมือนกัน
โลกขาดสีสันหมด ใช่ป่ะ

"Think different doesn't mean we are different, we just wanted to add somethings exciting into our life"

ดู DVD มาเมื่อคืน ชอบประโยคนี้ แอบเอามาแชร์
และพออ่านเรียงความ เอ๊ยบทความของเกฟแล้ว
ภาพในอดีตกาล ก็ผุดขึ้นมา ... พี่คิดว่าพี่ตอบตัวเองได้แล้ว
ว่า...
ว่า...

น่า เกฟไม่ได้น้อยใจค่ะพี่


ชีวิตนี้ไม่มีต้นทุน ทุกอย่างที่ผ่านมา มีแต่กำไร!! คุ้มแล้ว ฮะๆ

อีกอย่าง

คนในเว็บบอร์ดนี้ ชอบอ่าน มากกว่าชอบเม้น แหม ก็มันไม่ใช่ hi5 นี่เนอะ


แค่คุณแวะเข้ามาชม เราก็นิยมอยู่ในใจ ฮะๆ


ปล พี่เปิ้ล พี่ตอบตัวเองได้แล้ว ว่า?????

ว่า...
พี่อยู่บ้านเลี้ยงหลานที่เมืองไทยดีกว่า อายุก็เยอะแล้ว ข้อเข่าก็เสื่อม เป็นลม เป็นแล้ง ไปใครจะดูแล 555+

เอาจริงๆ นะ พี่คิดว่า อุปสรรคไม่ใช่เรื่องเพศ หรือ อายุหรอก
แต่อยู่ที่ ใจ เรามากกว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ ใจ เราเอง

จะเริ่ม หรือ จะเลิก
จะกล้า หรือ จะกลัว

ใจเราเองนี่แหละสั่งการ ปรัชชะญาซะง้าน
ช่วงนี้อ่านหนังสือ how to + dhamma เยอะไปหน่อย
ดูซิ มือใหม่หัดเม้นท์แอบซีเรียส
ยังไงพี่ก็นิยมความคิด หญิงสาวยุคใหม่ อย่างเราๆ (สาวเหลือน้อยอย่างพี่) ไม่ทำวันนี้แล้วจะทำวันไหน โอกาสไม่ได้มีมาทุกวัน
แล้วก็ จะได้อะไรกลับมานั้น พี่ก็ไม่รู้ คนเราให้ค่า ความสำคัญของแต่ละอย่าง แต่ละเรื่อง ไม่เหมือนกันค่ะ เงินทอง ความร่ำรวย ไม่ใช่คำตอบสุดท้ายในชีวิต แต่มันก็สำคัญในชีวิต และก็อยากมีเยอะๆ แฮ่ะ แฮ่ะ สรุปคือ ที่อยากได้คือประสบการณ์ และ ความทรงจำ ค่ะ และชอบฟังเรื่องราวของคนที่ไปมาแล้วด้วย คงมีอะไรสนุกๆ และไม่สนุก มาแชร์กันเนอะ

คนที่ไปมาแล้วก็จะช่วยคนที่กำลังจะไปค่ะ

เข้าใจความรู้สึกของพี่เลยนะคะ แบบว่า คนกล้าเท่านั้นถึงจะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงชีวิตและทัศนคติเดิมๆได้

พี่บอกในเมลล์เกฟว่า อายุเฉียดๆ แล้ว อยากจะลองสักที ใจมันเรียกร้อง

เกฟก็คิดว่า เออ ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจ ปกติแล้ว อายุเฉียดๆ..(เฉียดไปไม๊) มักจะหยุดนิ่ง เกาะติด กลัวจะตกราง

แต่คนที่อายุเฉียดๆ แล้วแบบว่า เฮ้ย อยู่ไม่ได้แล้ว ตะคริวกินขา อยากไปลองเปิดหูเปิดตาดูมั่ง ว่าชีวิตข้างนอกออฟฟิศมันเหนื่อยล้า หนาวเหน็บ ขนาดไหน แล้วละทิ้งชีวิตเดิมๆ ถอดเสื้อเก่าทิ้ง คว้าแจ็กเกตตัวใหม่ ฮะๆ เปรียบเทียบได้นู้ดจริงๆ

จริงๆเมื่อก่อน เกฟคิด(ไปเอง)ว่า เฮ้ย ทำไมรู้สึกเหมือนฉันแปลกอยู่คนเดียว เพื่อนสองสามคนที่เหวอๆ ใช้ชีวิตนอกรูปนอกรอยก็เป็นพวกรวยๆ แต่อารมณ์ติ๊ด ไม่ปกติ ส่วนเรามันแค่พวกธรรมดาๆ จะทำไรเหมือนพวกมันก็ยาก ฮะๆ

แต่พอเจอพี่เปิ้ลพูดมางี้ (ยิ่งอีเมลล์ชวนกินเหล้า อันนี้เริ่ดมาก) รู้สึกเหมือนๆกับว่า เออ ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่อารมณ์นี้ ฮะๆ

นับถือค่ะ อ่านหนังสือธรรมะ อะดี แต่ฮาวทู นี่ เกฟไม่ขอแนะนำนะคะ เด๋วบ้าพลังล่ะแย่เลย

แล้วเจอกันค่ะ

พูดได้ดี อย่างนี้มันต้องถอน เอิ๊กซ์
พอถึงจุดๆ นึง เราก็จะรู้เอง หรือถ้ายังไม่รู้
ก็ต้องตามหาต่อไป ลมหายใจที่เหลือคือกำไรของชีวิต
ฉะนั้น อยากทำอะไรก็ทำ ณ บัดเดี๋ยวนี้ ...

โอว เยส พี่วิเวียน ฮะๆ หัดกินไว้บ้างก็ดีค่ะ จะได้ไม่เมาฟุบเวลาปาร์ตี้กะไอ้พวกฝรั่งคอทองแดง เหอเหอ เด็กแบคแพคเกอร์กินเหล้าเก่งทุกคน (ยกเว้นเกฟคนนึง เบียร์ขวดเล็กขวดเดียวก็มึนแล้ว ปกติกินโซดา แต่หน้าตามึนเหมือนเมาแบบสาวแอลกอฮอลิก มือสั่นๆ จนใครๆทัก แต่จริงๆแล้ว สั่น เพราะผู้ชายหน้าตาดีล้อมรอบ กร๊าก)

แหม ขอมาร่วมตอบด้วยกระทู้ของสองคน อิอิ
กะว่าจะตอบตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ยังไม่ว่างเขียนอะไรยาวๆ

ผมว่าช่วงก่อนสามสิบแหละครับเป็นช่วงแห่งการค้นหาตัวเอง การเรียนรู้ และการเปลี่ยนแปลงว่าช่วงต่อไปในชีวิตอยากทำอะไร อย่างไร

ถ้าไม่เปลี่ยน ไม่ลอง พอหลังสามสิบแล้ว อะไรๆจะขยับยากขึ้น
หน้าที่การงานลงตัวแล้ว
ที่ผมเคยกลัวที่สุดตอนที่งานแล้วเบื่องาน ก็คือ
การที่เราเหนภาพของคนที่ทำมาเป็นสิบปีแล้วบ่นว่าเบื่อแล้วไม่ไปไหน
ณ ตอนนั้นรู้สึกกลัวว่า ถ้าเราทำไปอีกสิบปี แล้วติดอยู่ บ่นว่าเบื่อทุกวันแต่ไม่กล้าขยับ เพราะความจำเป็นต่างๆของชีวิต

หันกลับไปมองตอนนั้นว่าเราตัดสินใจถูกมั้ยที่มาที่ออส ตัดสินใจถูกมั้ยที่ลาออกจากงานที่ดูมั่นคง ดูดี

ผมไม่กล้าตอบว่าการมาที่ออสเตรเลียทำให้ชีวิตดีสุดๆเลย ในความเป็นจริงอยู่ไทยยังไงก็สบายกว่า


อย่างไรก็ตามผมกล้าที่จะบอกว่า การตัดสินใจมาใช้ชีวิตในต่างแดน ให้ประสบการณ์ และทัศนคติที่เปลี่ยนไปต่อผมอย่างมากมาย ทั้งในเรื่ืองการทำงาน และเรื่องผู้คน

ซึ่งถึงตรงนี้ต้องตอบว่า การตัดสินใจมาออสเตรเลียของผมไม่ได้ผิดพลาดแต่ประการใด อาจมีเรื่องดี ไม่ดีระหว่างทางที่ผมเดินปะปนกันไป แต่ยังไงทุกอย่างก็เป็นประสบการณ์

โอ๊ะ ชักยาว เดี๋ยวมะมีคนอ่าน พอก่อนดีกว่า อิอิ

ฮึ ดีว่ารู้ทันก็อปไว้ก่อน
พิมพ์ยาวทีไรเอเร่อทุกทีๆ

เด้วมาตอบบ้างงงง ขอเรียบเรียงก่อนครับ

มารออ่าน อิอิ

ฮะๆ

เห็นไม๊ คุณๆ ใครว่าเมืองนอกสบาย

แต่ประสบการณ์นั่นต่างหาก ถึงทั้งดีและร้าย มันก็แบบว่า เฮ้ย อั๊วทำมาแล้ว ไปอยู่อย่างนั้นมาแล้ว

ขอยกตัวอย่างคนเคยใกล้ชิดที่ตอนนี้เป็น good friend ละกัน

แฟนเก่าเรา (เด็กเยอรมัน ที่เพิ่งจบโทที่เบอร์ลิน ตอนนี้ต่อเอกอยู่ซูริค) ก็ยังว่า เค้าไม่กล้าคว้าโอกาสเหมือนเด็กเยอรมันคนอื่นๆที่จะไป working holidays เพราะกลัวว่าจะสูญเสีย"พื้นที่"ทั้งๆที่เค้าเพิ่งอายุยี่สิบสี่ (ปีนี้ เหอ เหอ)ได้แต่หวังว่าเมื่อจบเอกแล้ว อายุยี่สิบหก เค้าจะได้มีโอกาสเดินทาง มี Gap year สักที กลับไปเหมือนตอนเค้าเพิ่งเรียนจบจากอังกฤษ ไปเจอเราที่ตุรกี ตอนนั้นยังมีความหวัง ความฝัน อย่างเด็กๆ แต่ตอนนี้เค้าติดอยู่กับ comfort zone อยู่กับความหวังของพ่อแม่ เค้า"อยาก"แต่ได้แต่มอง เราได้แต่หวังว่าเค้าจะไม่รอจนหมดโอกาสเมื่อเค้าอายุ 30 ชวดแน่ๆ เหอ เหอ

เราว่าแต่ละคนมีความคิดแตกต่างกันไป อย่างคุณเกมส์ ก็ว่า ก่อนอายุสามสิบ ขอให้ได้ทำโน่น นี่ ค้นหาตัวเอง ว่าอยากทำไรอะไรยังไง

พี่เปิ้ล วิเวียนของเรา เฉียดๆแล้วก็ เอาวะ ฉันจะไปสักตั้ง

เราเองก็แบบว่า อายุเท่าไหร่ไม่สำคัญ แต่ขอให้ได้เดินทาง เห็นโลกใหม่ๆ เจอสิ่งแปลกๆใหม่ๆแตกต่าง ถึงจะอายุสี่สิบห้า ห้าสิบ
เราก็คงเป็นอย่างนี้ ทำแบบนี้ตลอดชีวิต เดินทางอย่างนี้ตลอดชีวิต ใครจะรู้ อีกสิบปี ดิฉันอาจไปพำนักอยู่แถวเปอร์โตริโก (แต่ตอนนี้มีหวัดใหญ่อ่ะ) ห้าปี ดิฉันอาจอยู่ญี่ปุ่น อีกปีอยู่มาซิโดเนีย เหอ เหอ มีความสุข แค่คิดก็อะดรีนาลีนไหลพล่าน กร๊าก

ฮะๆ

เอ๊อ


มารออ่านความคิดเห็นของคุณแม้วเหมือนกันค่ะ

แหมน้องเกฟ มีพาดพิงเรื่องความอาวุโส ไม่ขึ้นหลักสามบ้าง ให้รู้ไป ฮ่ะฮ่ะ