ฉันเจอนาตาลีที่ backpackers ที่เรนมาร์ก

นาตาลีเป็นผู้หญิงอายุยี่สิบสาม ผมสีทองหม่น ใส่เสื้อมอๆกับจัมเปอร์ตัวเดิมไปทำงานทุกวัน (ที่ใครๆก็ทำอย่างนั้น) ตอนนั้นนาตาลีทำงานที่เนอร์สเซอรี่ (ที่ไม่ใช่เลี้ยงเด็ก แต่เป็นเพาะต้นไม้) กับเพื่อนๆ ไต้หวันที่อยู่แบคแพคเกอร์เดียวกัน เกฟได้ทำงานกับอูเน่และราฟ แล้วก็แชด แต่ทำตินนิ่งเนคทารีน (โชคดีเท่านั้น โชคดีช่วงสั้นๆแค่สองเดือน)

นาตาลีหันมายิ้มให้ ณ วันที่เราโผล่ไปถึง จูบทักทายกันอย่างกันเอง ทักทายแชด(ที่เคยเจอกันตอนแชดมาอยู่ก่อนช่วงเก็บส้ม) นาตาลีมีดวงตาที่ทำให้รู้สึกว่า "อีไม่ธรรมดา" แน่ๆ

และอย่างที่น้องๆบอกเกฟเสมอ ว่าเกฟดูคนเก่ง กร๊าก นาตาลีไม่ธรรมดาจริงๆ หลังจากที่ได้อยู่ร่วมหอเดียวกับแนทมาสามวัน แนทออกลาย ณ วันศุกร์แรก ที่โฮสเทลจะมีปาร์ตี้กันตลอด ปาร์ตี้ทุกวันศุกร์ เพื่อนๆจากสารพัดชาติจะทำอาหาร (แย่งเตาในครัวแทบตบกัน) มาแชร์กันกินโต๊ะใหญ่ๆ ถือเป็นไฮไลท์เอนเตอร์เทนเมนท์ที่พอจะหาได้จากเมืองสวนเล็กๆ ที่ทุกคนมาเพื่อทำงานฟาร์ม

แนทของเรากินเบียร์ไปสองขวด (เท่านั้น) ก็เริ่มอาละวาด เต้นอะโกโก้ ไปรอบๆห้อง ชี้หน้ากราดด่าเพื่อนๆ เอเชีย (ที่มีเยอะมาก ฝรั่งมีสามสี่หัวเท่านั้น คือ ลูซี่ (เยอรมัน) รุเจียโร (อิตาลี) แชด แล้วก็แนท) ฮิเดะซังโดนคนแรก โทษฐานที่แก่สุด ฮิเดะน่าสงสารมากเพราะฟังไม่ออก ส่วนคนอื่นๆ นั่งห้อยเท้าดูนาตาลีอย่างสนุกสนาน ( ไม่ค่อยมีให้ดูเท่าไหร่ในบ้านเค้า) ซาบริน่า(ไต้หวัน) ส่ายหัวแอบมากระซิบกับฉันว่า "เป็นงี้ทุกอาทิตย์"

หลังจากคืนนั้น แนทก็เริ่มสนิทกับฉัน เพราะฉันเป็น" เอเชียนคนเดียวที่มีหัวใจเปิดกว้าง" จริงแล้วคือฉันเติบโตมาในกลุ่มเพื่อนฝรั่งที่ "ทุเรศทุรัง" ยิ่งกว่านาตาลีเสียอีก แต่บอกไม่ได้หรอกเดี๋ยวหาว่าฉันด่า ฮะๆ

นาตาลีเล่าให้ฟังว่า เริ่มต้นเดิมทีแนทมาจากแคนาดา แคว้นควีเบค พูดได้สองภาษาคือ อังกฤษและฝรั่งเศส แนทเป็นฮิปปี้ตามแบบอย่างคุณป้า พ่อแม่เป็นหมอจิตวิทยา (บำบัดลูกได้ไหมนี่) แนทเดินทางท่องเที่ยวทำงานที่ออสเครเลียได้เกือบสองปีแล้ว ปีแรกทำงานไปเที่ยวไปหลายที่ พูดได้เต็มปากว่าแนทไปมาเกือบทุกแคว้นของออสเครเลียแล้ว(ตามประสาฮิปปี้) แต่ไปตกหลุมรักและเข้าไปอยู่ในคอมมูนของอะบอริจิน ไม่ได้ทำงาน อาบน้ำบ้างไม่อาบบ้าง (ไม่มีสบู่) ไม่ทำอะไรนอกจาก นอน กิน(เวลามีกิน) สูบกัญชา(จากบ้อง) เป็นเวลาถึงหกเดือน!! ใช้ขีวิตอยู่ในหลืบที่ทางการสร้างไว้ให้พวกอะบอริจินิสที่นี่ กินเงินรัฐบาล (เค้ามีลูกเป็นอาชีพ เด็กเกิดทีได้ปีละห้าพันต่อคน) ไม่มีเสื้อผ้านอกจากที่เคยมี ไม่มียาสระผม(นอกจากขโมยใช้) ไม่มีเงินแม้แต่ดอลล์เดียว

ใช้ชีวิตแบบผู้หญิงขาวคนเดียวในชนเผ่าที่ถูกผู้หญิงแถวนั้นดูถูกเหยียดหยาม ว่า นังขาว มาทำไมฟระ

นาตาลีผอมลงไปเกือบสิบกิโล มีปัญหากับเมียเก่าและเพื่อนสาวของแฟนอะบอริจิน (จริงแล้วก็ไม่น่าใช่เมียเก่า แต่เป็นเมียคนแรก กับเพื่อนที่เราเรียกว่ากิ๊ก เพราะเค้าก็มีอะไรกัน) หลังจากสติแตกหนีออกมาจากคอมมูน ไม่มีแม้แต่รองเท้า มีเสื้อผ้าที่ใส่ชุดเดียว เดินมาเรื่อยๆ จนถึงเรนมาร์ก (ประมาณสองสามกิโล) หิวโซเดินไปขอ foodbag จากซาเวชั่นอาร์มี่มาประทังชีวิต

แล้วมาเจอแบคแพคเกอร์ ก็เดินเข้าไปคุยกับเจ้าของ บอกปัญหาตรงๆ ว่า ไอไม่มีเงิน พาสปอร์ตก็ต้องขอใหม่ มีแต่พวกเอกสารแท๊กไฟล์นัมเบอร์ที่หาเจอ และไอไม่มีที่อยู่ ไม่มีที่ไป

เดชะบุญที่แมท เจ้าของโฮสเทลสงสาร ให้เข้ามาอยู่ก่อนและได้งานที่เนอสเซอรี่ (สิบเจ็ดจุดแปดต่อชั่วโมง งานแปดชั่วโมงต่อวัน หกวันต่อวีค) หลังจากเข้ามาและทำงานก็ผ่อนเงินใช้ให้โฮสเทล

เรื่องของนาคาลีนี่สนุกสุดเหวี่ยง และเจ้าตัวเองก็ยังคงเดินทางอยู่เรื่อยๆ ( ณ ตอนนี้ไปเวิร์กกิ้งฮอลิเดย์ที่นิวซีแลนด์ ตามที่ดิฉันเป่าหูสุดชีวิต) หวังเหลือเกินว่าจะหนุนใจให้น้องๆเพื่อนๆ ที่มาตกระกำลำบากที่ออสเครเลีย ให้รู้ว่าทางเดินยังมีถ้าหากยังก้าวไป มันก็ต้องมีทางสิ(ฟระ)  นาตาลีกับเกฟนี่ เราสองคนสนิทกันและคิดเสมอว่าเรามีอะไรคล้ายๆกัน แนทมักจะบอกว่า "ฉันไม่มีสมอง" เกฟก็ไม่มีเหมือนกัน แต่อย่างน้อยแนทก็มีนมใหญ่ ( อยากย้ำว่า โคตรใหญ่ ) แต่เกฟ ไม่มีอะไรเลย ฮือ

Comment (3)

ตอนตกลงใจว่าจะมาออสเครเลียเพื่อ work and holiday หลังจากสี่ปีที่เหน็ดเหนื่อยตระเวณทำงานท่องเที่ยวอยู่สองทวีป ฉันเองก็สองจิตสองใจ ใจหนึ่งอยากหยุด อีกใจหยุดไม่ได้

ออสเครเลียหรือ ไม่ได้ใฝ่ใจอะไรมากมาย จะว่าปลื้มไหม ตอบได้ว่าเฉยๆ
แต่ในเมื่อมีโอกาสก็คว้าไว้ ให้ได้มาเห็นมาดู ข้อดีข้อเสีย เรียนรู้ชีวิตและวัฒนธรรม

ยังมีความฝันบ้าๆที่ยังหลงเหลือค้างคาอยู่ในใจ เมื่อยังรุ่นๆ ( ใครบอกสามร้อยห้าสิบปีที่แล้ว อยากบอกว่าให้เงียบๆไว้ก่อนนะที่รัก) เคยคิดฝันอยากมาเรียนด้านการแสดงที่นี่ วาดฝันไว้ดิบดีว่าประเทศนี้การละครเวทีต้องอลังการยิ่งใหญ่กว่าใคร

โอเค ตอนไปฝรั่งเศสเห็นเมอแรงรูจ ตอนอยู่เยอรมันได้ดู Mama Mia ความคิดฝันเรื่องนี้ในออสเตรเลียจึงหดหายไปโขอยู่ เพราะที่ยุโรปมันตระการกว่ามาก แต่พูดถึงศิลปะ ที่นี่มีส่วนผสมเกี่ยวพันกับชนเผ่าอะบอริจินีส ฉันอดใจรอเพื่อมาดูมาเห็นแทบไม่ไหว ฝันบ้าเรื่องผู้คนอีกเล่า ฉันเคยคิดฝันไว้ว่าต้องเป็นเช่นนี้ เช่นนั้น อ่านหนังสือร้อยพันเล่มเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ออสเครเลีย หนังสือไทยและเทศ นิยายเรื่องยาวและเรื่องสั้น ก่อนเมื่อคิดจะมาร่ำเรียนในเกาะนี้
มื่อพูดถึงออซซี่ ฉันเคยหลับตามองเห็นคนผิวขาวรุ่นบุกเบิก เหมืองแร่ทอง บูทถึงเข่า หมวกคาวบอย แผงอกหนา แจ็กการูและจิลการู ไร่สวนสุดลูกหูลูกตา ผู้คนยิ้มให้มีไมตรี ส่งน้ำตาลให้กันและกัน อย่างที่ใครๆ บอกว่า ออซซี่เป็นฝรั่งบ้านนอก หรือฝรั่งภูธร เช่นนั้นก็ไม่ควรเหมือนกับฝรั่งยุโรปที่ถือสิทธิส่วนบุคคลมีช่องว่างมากมายต่อกันและกัน

ฉันฝันบ้าไปเพื่อมาเห็นว่า มันไม่มีจริงเท่านั้น

ฉันมาเพื่อได้เห็นว่าศิลปะที่ควรมีถูกลบเลือนหายไปด้วยน้ำมือของออสซี่รุ่นใหม่ การละครเวทีที่นี่หาจุดยืนของตนเองยังลำบาก ศิลปบนผนังมีแต่ขยะเป็นส่วนใหญ่ อะบอริจินีสถูกกันอยู่ในซอกหลืบของสังคม กลายเป็นชนเผ่าติดยา ที่ถูกบำเรอจากรัฐบาล ไม่มีโอกาสแม้แต่จะช่วยเหลือตนเอง ฉันมาเพื่อที่จะเห็นว่าสิ่งดีๆ หลายอย่างที่ฉันเคยได้ยินมาหดหายไปด้วยความจำเป็นในชีวิตแต่ละวันอย่างน่าเศร้าใจ

แม้แต่ชาวนาออซซี่เอง ก็มีไม่น้อยที่เริ่มหาทางเอารัดเอาเปรียบทุกแง่มุม ชีวิตฮิปปี้ในฟาร์มแบบจิลการูไม่มีอีกแล้วในทุกวันนี้ ชีวิตในเมืองก็ต้องระวังระแวงความปลอดภัยที่อาจถูกริดรอนจากพวกขี้เมาหรือติดยา คืนวันศุกร์กลายเป็นคืนอันตราย เที่ยวก็ต้องดูหน้าดูหลังบ้าง ไม่เที่ยวเลยปลอดภัยกว่า

ฉันได้สำนึกเรื่องนึ้ด้วยตัวเองในวันที่ได้มาถึงประเทศนี้ระหว่างขึ้นแทรมไปที่พักจากสนามบิน อยู่ๆ ขี้เมาตัวใหญ่ก็หาเรื่องเอะอะ ฟาดมือมาต่อยหน้าแชด (เฉียดฉันไปนิดเดียว) ทั้งที่เราสองคนไม่ได้นอน เจทแลค มีแบตแพคใหญ่บนหลังคนละอัน งุนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า

ดรามาแบบนี้มีขึ้นบ่อยๆ จนทุกวันนี้เริ่มชิน ทั้งพวกแปลกๆที่มากรรโชกขอเงิน หรือแม้แต่พวกแปลกๆที่ป่วยขนาดพูดคนเดียว หรือพวกเหวอๆที่เดินตามฉันไปทุกฝีก้าวในสถานีรถไฟ

ฉันมาเพื่อได้พบว่า โอกาสมีน้อยลงในการได้งานหลายๆอย่าง แม้เศรษฐกิจจะก้าวหน้า แต่ประเทศที่บ้าไลเซ่นและ certificate ออกจะลิดรอนโอกาสหลายๆอย่าง ฉันมองเห็นหลายคนทดท้อเดินถอย แต่มีไม่น้อยที่อยู่สู้ และได้โอกาสดีที่คว้าไว้

ส่วนดีของประเทศนี้มีหลากหลายอย่าง ความเจริญก้าวหน้าไม่หยุดยั้ง ความสวยงามที่บ่งบอกถึงเศรษฐกิจรุ่งเรืองของประเทศ เพื่อนบ้านออซซี่ที่เป็นคนชั้นกลาง (ทำงาน) ในแถบนอกเมืองยังมีแก่ใจจัดเลี้ยง เชิญพบปะ แลกของขวัญกันในโอกาสต่างๆ ถ้าหากไม่อยู่ในเมืองใหญ่ๆ ในเมืองเล็กๆ ยังมีคนเดินสวนกัน ทักทายยิ้มให้คนแปลกหน้าบ้าง ถึงแม้จะน้อยมากแต่ก็ยังใจชื้นบ้าง

ฉันตัดสินไม่เดินทางไปทั่วเหมือนอย่างเคย

เพราะตอนนี้ฉันมี "ความรัก" ต้องรักษา ฉันเพิ่งตกลงใจหมั้นกับแชด หลังจากเดินทางท่องเที่ยวด้วยกันอยู่สองปี และตกลงใจทำวีซ่าคู่หมั้นไปอเมริกาเพื่อไปแต่งงานที่นั่นหลังจากหมดทริปออสเตรเลีย หนึ่งปีที่นี่เราอยู่เพื่อทำวีซ่าไปจากกงสุลอเมริกาที่ซิดนีย์ (เพราะสามารถขอ co sponsor ได้) เราทำงานหนักเพราะรู้ว่าต้องมีค่าใช้จ่ายอีกมากมายรอเราอยู่ หลังจากฉันได้พีอาร์หรือซิติเซ่นของอเมริกาแล้ว เราค่อยกลับมาแบ๊กแพคในออสเครเลีย (ถ้าหากอยากทำ) ก็ได้ ปีนี้จึงเป็นปีของการทำงาน ก่อนการแต่งงานจะเริ่มต้น เป็นปีที่ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว เดินทางคนเดียวตามใจ แต่เป็นปีของชีวิตสองคนที่ผูกพันตกลงใจเป็นหนึ่ง เราเริ่มจากงานสวน นอนในแบคแพคเกอร์ ทำงานสวนที่อัพแอนด์ดาวน์เรื่องซีซั่นมาสองเดือนก่อนตกลงใจเดินเข้าเมือง ณ ตอนนี้ที่อยู่เมลเบิร์น นอนอยู่ในบ้านแชร์กับใครต่อใคร ได้เรียนรู้ในสิ่งที่ไม่เคยทำ (คืออยู่ที่ไหนยาวๆ ฮะๆ)

เรื่องราวมากมายเกิดขึ้น เพื่อนมากมายสารพัดชาติที่ได้พบเจอและผูกพันระหว่างทาง (เดี๋ยวจะเขียนให้อ่านในบทต่อๆไปนะจ๊ะ) ณ ตอนนี้ได้พบเจอน้องๆหลายคนที่มาพบปะกันอีกครั้ง ได้แลกเปลี่ยนข่าวสารรู้ข่าวคราวมากมาย ทั้งสมหวังและผิดหวัง น่ายินดีและเสียใจ

แต่ที่รู้สึกเสมอมาคือขอบคุณในมิตรภาพดีๆที่มีให้กันตลอดมาค่ะ


03 01 10

Comment (6)