ผ่านไปเเล้ว 1 ปี กับประสบการณ์ WAH ในออสเตรเลีย   เวลาผ่านไปเร็วมาก หลายๆอย่างที่ตั้งใจว่าจะทำก็ยังไม่ได้ทำ แต่ก็ถือว่าเป็น 1 ปีที่สนุก แล้วก็คุ้มค่ากับประสบการณ์มากทีเดียวค่ะ

ก้อยเป็นเด็ก WAH รุ่นปี 52 เป็นพวกแรกๆที่ได้วีซ่าเพราะว่าใจร้อน อยากให้เรียบร้อยเร็วๆ ประกอบกับโปรเเกรม internship ของก้อยเริ่มเดิอนตุลา ก็เลยกะว่า ได้วีซ่าเมื่อไหร่ จะบินทันที  หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ก้อยก็เดินทางมาถึงเมลเบิร์นในเช้าวันที่ 3 กันยายน 2552 ด้วยกระเป็าสามใบโตๆ  อิมที่นี่เฮี้ยบมากสมคำร่ำรือ  ทั้งกรอกฟอร์ม ตรวจค้น เอ็กเรย์ แล้วยังให้น้องหมามาดมกระเป๋าสองสามรอบ แถมด่านสุดท้ายยังมีสัมภาษณ์อีก  เล่นซะหิวน้ำเลย 

วันเเรกที่มาถึงก็จัดการเรื่องที่พัก เปิดบัญชี และทำการสำรวจแถวบริเวณบ้าน ก้อยอยู่ Box Hill ตั้งแต่แรก รู้สึกว่าเป็นย่านสงบ ปลอดภัย และมีร้านค้าของเอเชียเต็มไปหมดเลยค่ะ  อย่างแรกที่น่าหงุดหงิดที่นี่คือ ร้านอาหาร ห้างสรรพสินค้า ทุกอย่างปิดเร็วหมดเลยค่ะ ใครหิวรอบดึกมานี่ต้องตุนของไว้เองค่ะ จะมีบ้างที่ร้านจีนบางร้านเปิดดึก

ช่วงเดือนแรกก่อนที่จะเริ่มฝึกงาน  ก้อยก็ออกเดินทางสำรวจเมือง สำรวจเส้นทางรถไฟ เเละออกหางานพิเศษทำค่ะ งานแรกที่ได้เป็น sale assistant ที่ร้านขายแว่น Master vision แต่พอเริ่มฝึกงานตอนเดือนตุลาคมก้อยก็หยุดงานพิเศษตัวนี้ เพื่อมาเต็มที่กับการฝึกงานของตัวเอง 

ก้อยฝึกงานที่บริษัทอีเว้นเกือบใกล้เมือง ทำงานอาทิตย์ละอย่างน้อยห้าวัน  ที่สำคัญคือทำฟรีค่ะ แลกกับประสบการณ์เรียนรู้งาน ก็ถือว่าคุ้มอยู่ค่ะ มีโอกาสได้เจอเพื่อนใหม่ๆจากทั่วโลกเนื่องจากบริษัทเป็นลักษณะ Multicultural Company แถมยังได้มีโอกาสจัดงานใหญ่ๆอย่าง The Parliament of world religions ซึ่งจัดขึ้นเพียงรอบหนึ่งครั้งในห้าปี หมุนเวียนกันไปทั่วโลก ถึงแม้ก้อยจะไม่ใช่แฟนดาไล ลามะ แต่จัดงานใหญ่ๆที่มีคนดังมา ก็แอบดีใจนิดนึงแหละค่ะ  หรือว่าจะเป็น Australia day concert  และ E-Game Expo ที่จัดกันปีละครั้งก็สนุกสนานไม่แพ้กันค่ะ

ระหว่างฝึกงานนั้น ไม่มีโอกาสได้ทำงานพิเศษทีมีรายได้  แต่ก็ยังมีโอกานได้ไปเที่่ยวที่ต่างๆอย่าง Great Ocean Road,Winery,Puffing Billy, สถานที่ท่องเที่ยวของเค้า, events ต่างๆ , เทศกาลต่างๆ แถมยังมีโอกาสไปเที่ยวที่ Sydney แวะทักทายพี่เกมส์เจ้าของเวปไซค์อีกด้วย หลังจากเสร็จเรื่อง internship ก้อยก็มีเวลาเหลือจากวีซ่าตัวนี้อีก 6 เดือน ก็มาทำงานกันเลยค่ะ  จริงก้อยเริ่มร่อนใบสมัครตั้งแต่ก่อนบฝึกงานแล้ว มีทั้งโทรมาสัมภาษณ์ เรียกไปสัมภาษณ์ โดยส่วนมากที่นี่จะต้องการผู้ที่มีวีซ่าระยะยาว และมีประสบการณ์ทำงานค่ะ ก้อยได้งานเป็นบริษัทของคนไทย ทำเกี่ยวกับเอเจ่นศึกษาต่อต่างประเทศนั่นแหละค่ะ แต่รายได้ไม่เหมาะสมกับค่าครองชีพที่นู่น ต่อรองกันแล้วไม่น่าพอใจก้อยก็เลยไม่ไปทำค่ะ  สุดท้ายก็มาตัดใจว่า ไม่เอาแล้วงานบริษัท รอได้วีซ่าที่มันมั่นคงกว่านี้ แล้วลองใหม่แล้วกัน พอดีช่วงนั้นได้งานที่ร้าน fast food ญี่ปุ่น ไปลองเริ่มงานแล้วก็รู้สึกว่าโอเค ก็เลยตกลงใจว่าเอาที่นี่แหละ ไม่ไปสัมภาษณ์ที่อื่นแล้ว

ทำงานที่นี่เต็มที่มากค่ะ สนุกด้วย เจ้านายก็ใจดี คอยจะให้ชั่วโมงเพิ่มตลอด แต่ก้อยก็ทำไม่ไหว เพราะว่าตอนนั้นทำสองที่ ทั้งร้านของญี่ปุ่น แล้วก็ของฮ่องกงอาทิตย์ละครั้ง ทั้งสองที่ดีกับก้อยมากๆ ยืนยันว่ากลับไปออสอีก ก็จะให้ก้อยไปทำงานอีก ดีใจค่ะที่บอสไว้ใจ แล้วก็ชอบเด็กไทย เพราะทำให้คนอื่นๆที่มาหางานเหมือนเราก็จะง่ายไปด้วย   ก้อยทำงานจนเกือบถึงวันสุดท้าย เหลือแค่วันเดินทางที่ขอตัวเก็บกระเป๋านิดนึง จริงๆก้อยไม่ใช้เวลานานเพราะว่ายังไงก็จะกลับมาอยู่แล้ว ก็เลยเก็บไว้ที่ห้องตัวเองนั่นแหละ

เดินทางออกจากเมลเบิร์นคืนวันที่ 2 กันยายน 2553 ค่ะ จุดหมายถึงมาเลเซียหนึ่งสัปดาห์ และประเทศไทย  ก่อนจะจัดการเรื่องวีซ่าตัวใหม่ และกลับมาออสเตรเลียอีกครั้ง  ไว้คราวหน้าจะมาเล่าเรื่องทำงานให้ละเอียดกว่านี้นะคะ