สวัสดีครับ วันนี้มีโอกาสได้สัมภาษณ์หนุ่ม Working Holiday Maker ต่างชาติกันบ้างครับ เล่าก่อน Flatmate ผมเป็นคนเกาหลีชื่อ Henny ครับ (แน่นอน made-up name ไม่ใช่ชื่อเกาหลี) แกขอพาเพื่อนมาพักที่บ้านคนนึงชื่อ Torres (Spanish เต็มที่ made-up name เหมือนกัน) Torres จะพักอยู่แค่อาทิตย์เดียว เมื่อถามเพื่อนๆในห้องทุกคนแล้วสรุปเห็นตรงกันว่าโอเค ไม่มีปัญหา เราจึงได้สมาชิกใหม่มาอยู่ด้วยกันแวปๆ

Torres หรือ.... ถือ Working Holiday Visa (อย่างที่ผมเคยเขียนเล่าให้ฟังว่าเป็นวีซ่าคล้ายๆกับของเราแต่ได้ง่ายกว่าและสะดวกกว่าเยอะในการต่อวีซ่าหรือทำอะไรที่นี่) ผมอยู่ซิดนีย์ได้รุ้จักเพื่อนเกาหลีเยอะแยะครับ ซึ่งต้องบอกว่าเค้าก็มาด้วยวีซ่านี้เยอะเหมือนกัน แวปแรกก็ อ๋อ เวิร์คกิ้งฮอลิเดย์หรอ เกาหลีถือเยอะแยะนี่ นั่งๆคุยกับแกไปเรื่อยๆ ด้วยความเป็นคนช่างพูด แกก็เล่าว่าแกไปเป็น WWOOFER มาด้วย (หมายถึง เป็น　Volunteer ใน Organic Farm ครับ โดยจ่ายค่าสมาชิกกับองค์กรชื่อว่า WWOOF จากนั้นก็จะได้หนังสือสำหรับ WWOOFER และ ไอดีมาเพื่อเอาไปหางานวูลฟ์) เมื่อได้ทราบดังนั้นรู้สึกว่าน่าสนใจขึ้นมาทันที เลยถามแกนี่ๆ ขอสัมภาษณ์ลงเวปได้รึเปล่า จากที่แกพูดคล่องๆอยู่เลยตัวเกร็งไปเลย ฮ่าๆ ผมเลย โอเคๆ ไม่สัมภาษณ์แล้ว เอาเป็นว่าคุยกันแล้วไปเล่าให้เพื่อนๆในเวปฟังละกัน เอ้า ไหนๆทักทายเพื่อนๆหน่อย

Torres : อังยองฮาเซโย
zgamez: อังยอง ที่เล่าว่าไปวูลฟ์มาสักพักนี่ มาถึงออสเตรเลียแล้วก็เป็นวูลฟ์เฟอร์เลยหรอ หรือทำงานอย่างอื่นมาก่อนรึเปล่าครับ
(ต่อไปเพื่อความสะดวกของผู้พิมพ์จะแทนหนุ่มเกาหลีด้วย T ตามชื่อแกครับ ส่วน G แทนตัวผมเอง)

T: ไม่ใช่ๆ ตอนแรกไปทำงานเป็นคลีนเนอร์ก่อนครับ
G: อ้าวหรอ แล้วชอบมั้ยครับงานแรก ?
T: โห ไม่เลยครับ มีแต่คนเกาหลีเยอะแยะ เรียกว่าเป็นบริษัทเกาหลีกันเลยดีกว่า ไม่ได้ฝึกภาษากันพอดี พูดแต่เกาหลีคล่องเลย งานค่อนข้างสกปรกด้วย คลีนห้องน้ำในผับด้วย เลยทำอยู่แวปนึงเลยลาออก
G: แวปนึงนี่นานมั้ยครับ ?
T: สองเดือนได้ครับ เป็นแวปที่นานอยู่ (หัวเราะ) สรุปว่าตัดสินใจลาออกเพราะสามเหตุผล ไม่ได้ประสบการณ์ ไม่ได้ภาษา และ งานเลอะเทะไปนิด
G: อันนี่แล้วแต่เป้าหมายคนเนอะ เพราะฟังแล้วเป้าหมายหลักคือมาหาประสบการณ์มากกว่า แล้วทีนี้เลยตัดสินใจไปเป็น WWOOFER ?
T: ใช่เลยครับ มาหาประสบการณ์เป็นหลัก ดังนั้นเลยยอมเสียตังค์ ซื้อหนังสือนี่มา หกสิบห้าดอลล์แน่ะ แล้วก็ไล่ๆโทรเอา ในหนังสือ จะมีรายชื่อฟาร์ม เบอร์ติดต่อ และก็รายละเอียดต่างๆที่จำเป็นสำหรับ WWOOFER (โชว์หนังสือให้ดู)
G: ในเมื่อเป็นงานอาสาสมัครแล้วยังหายากมั้ยครับ ผมหมายถึงงานปกติที่จ่ายเงินเราก็หายากเพราะเศรษฐกิจไม่ดีบ้างอะไรบ้าง แล้วถ้างานทำฟรีจะหายากด้วยรึเปล่า?
T: โอ้ ยังยากอยู่ แม้จะไม่ได้เงินก็ตาม แต่ที่สำคัญที่สุดสำหรับ WWOOFER คือการหาโฮสต์ที่ดี การเป็น WWOOFER นี่ชีวิตขึ้นอยุ่กับโฮสต์จริงๆครับ ได้โฮสต์ดีก็สบายไป
G: แล้วที่ไปมาได้โฮสต์ดีมั้ยครับไปมากี่โฮสต์เอ่ย เล่าให่ฟังหน่อยครับ
T: ดีไม่ดีปะปนกันไปครับ โฮสต์แรกเป็นคุณยายคนนึงที่ทำหน้าเหมือนโลกนี้มันแย่ตลอดเวลา ตอนนั้นทำเต็มห้าวันเลยครับ งานก็ทั่วๆไป อุ้มไก่ ให้อาหารสัตว์ ดายหญ้า แล้วแต่เค้าจะใช้ สำหรับโฮสต์แรกผมถือว่าเป็นการเริ่มต้นชีวิต WWOOFER ที่ไม่สวยงามนัก คุณยายแกก็ไม่ค่อยพูดไง นึกภาพคุณยายแก่ๆอยู่คนเดียว แรกๆผมก็กะว่าน่าจะได้ภาษาเยอะ แต่ผิดคาดเพราะผ่านไปสักสองสามวันบทสนทนาก็เริ่มซ้ำซาก บวกกับว่าคุณยายแกไม่พยายามเข้าใจเราด้วยว่าเราไม่ใช้เนทีฟ What?? Say again? Oh, God I don’t understand you Torres. What? คือแกไม่พยายามฟังเราเท่าไหร่น่ะครับ ผมทำงานด้วยแล้วมันก็รู้สึกเหมือนไปทำให้แกหงุดหงิดทำให้แกลำบาก อ้อ ยังดีมีเพื่อนๆ อีกสามคนให้ปรับทุกข์ไม่เหงาจนเกินไป เป็นเพื่อนๆชาติอื่นทั้งหมดครับ ได้แก่ ญี่ปุ่น เยอรมัน และไต้หวัน ทำอยู่ได้สิบวันก็ไม่ไหว คุณยายครับหลานลาก่อน

G: สรุปกันว่าโฮสต์แรกไม่แฮปปี้เท่าที่ควร ละโฮสต์ที่สองล่ะครับ
T: โฮสต์ที่สองดีมากเลยครับ ซึ่งเป็นโฮสต์สุดท้ายนั่นแหละเพราะผมไปวูลฟ์ไม่นาน ที่นี่เป็นสามีภรรยาครับ สามีเป็นออซซี่ ภรรยาเป็นชาวเยอรมัน แกลงไว้ในประกาศเลยว่ายินดีช่วยเรื่องภาษา ซึ่งก็จริงดังที่ลงไว้ครับ ใจดีๆมากๆผมเองก็ได้ภาษาจากสองคนนี้เยอะเลยเหมือนกัน งานที่ทำก็คล้ายๆกันไม่ต่างกันมากและเนื่องจากที่นี่ไนซ์กว่าเยอะผมก็เลยอยู่กับแกเกือบเดือนครับ จากนั้นเงินก็จะหมดต้องเดินทางท่องเที่ยวต่ออีกเลยแวะมาหาเพื่อนที่ซิดนีย์ก่อน
G: ก็เลยได้มาอยู่ที่นี่เนอะ เอ้อ ละเคยทานอาหารไทยยังครับ
T: ยังเลยครับ เคยแต่อาหารฟิลิปินส์ เพราะว่าไปเรียนภาษาที่นั่นมาห้าเดือน ราคาถูกมากเลย (หัวเราะ) พูดถึงอาหารที่นั่นก็น่าจะเหมือนๆกับอาหารไทยมั้ง เห็นประเทศอยู่ใกล้ๆกัน
G: ไม่เลยๆ เอ๊ะ แต่จริงๆเราก็ไม่เคยทานอาหารฟิลิปินส์ แต่คิดว่าวัฒนธรรมเรากับฟิลิปปินส์ไม่น่าจะเหมือนกันเท่าไหร่ แล้วชอบมั้ยที่ฟิลิปินส์
T: ชอบๆๆ เพราะอะไรๆก็ราคาถูก โดยเฉพาะผลไม้ นี่ๆ ทุเรียน นี่ๆ มังคุด อร่อยมากเลย ที่เกาหลีไม่มีด้วย (โชว์รูปให้ดู)
G: อืมๆ เอางี้งั้นเดี๋ยวก่อนกลับ ไปทานอาหารไทยกันเดี๋ยวพาไป
T: เย้ ๆ
G: ก่อนจบมีอะไรฝากให้เพื่อนๆในเวปมั่งมั้ย
T: ครับ จะบอกว่าการที่ผมมาเวิร์คกิ้งฮอลิเดย์ ไปเรียนที่ฟิลิปินส์ หรือไปจอยกับวูลฟ์เฟอร์อื่นๆ เป็นสิ่งที่ผมเรียกว่าการเดินทาง ซึ่งอาจไม่ได้ให้ค่าตอบแทนเป็นเงินตราอะไรมากมาย แต่ว่าให้ประสบการณ์ล้ำค่าที่ไม่สามารถหาซื้อได้แทน ผมอยากให้ทุกคนที่มีโอกาสมาใช้ชีวิตในต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นที่ไหน ให้ใช้โอกาสและชีวิตให้เต็มที่ครับ ทุกสิ่งอาจจะยากลำบากบ้าง อะไรบ้าง แต่สิ่งเหล่านั้นจะสอนให้เรารู้จักอดทนและปรับตัวครับ